Bakı 
Türkiyə siyasətində bu gün maraqlı bir gün yaşanır.
Mansur Yavaş CHP-dən istefa verdi.
Amma məsələ heç də sadəcə “bir siyasətçi partiyasından getdi” qədər sadə deyil.
Çünki söhbət adi bir CHP üzvündən getmir. Söhbət Ankaranın bələdiyyə sədrindən, Türkiyə siyasətində çəkisi olan bir fiqurdan və uzun müddətdir adı ölkənin gələcək siyasi ssenariləri ilə birlikdə çəkilən Mansur Yavaşdan gedir.
Yavaşın özü isə açıq şəkildə bildirir ki, siyasi fəaliyyətini dayandırmır, müstəqil şəkildə davam edir. İstefasını 19 martdan başlayan proses və CHP daxilində davam edən hüquqi-siyasi mübahisələrlə əlaqələndirir.
Burada mənim üçün əsas sual budur:
Yavaş CHP-dən getdi, yoxsa CHP Yavaşı öz daxilində saxlaya bilmədi?
Bu iki cümlə zahirən eyni şeyi deyir. Amma siyasi baxımdan tamam başqa mənaları var.
Yavaşın açıqlamasında ən diqqətçəkən məqamlardan biri “seçmenin iradəsinə sadakat” məsələsidir. O, siyasətdə şəxsi hesabların seçicinin verdiyi iradənin önünə keçməməli olduğunu vurğulayır.
Deməli, Yavaş öz istefasını sadəcə partiya daxilində narazılıq kimi təqdim etmir.
Daha böyük bir mesaj verir:
“Mənim siyasi məsuliyyətim partiya kimliyindən daha böyükdür”.
İndi isə maraqlı hissə başlayır.
Yavaş başqa partiyaya keçdiyini elan etmədi.
Bu çox vacibdir.
Çünki son aylarda onun başqa siyasi partiyalara keçəcəyi ilə bağlı müxtəlif iddialar yayılırdı. Hətta avqust ayında Yavaş bu ssenarilərə münasibət bildirərək, özü ilə bağlı siyasi qərarın olacağı təqdirdə bunu birbaşa özünün açıqlayacağını demişdi.
İndi isə həmin açıqlama gəldi.
Amma gözlənilən formada yox.
Yavaş partiya dəyişmədi.
Partiyadan çıxdı.
Məncə, hadisənin ən maraqlı tərəfi də məhz budur.
Çünki başqa partiyaya keçmək bir siyasi təşkilatın daxilində yeni yer tutmaqdır.
Müstəqil qalmaq isə tamam başqa mesajdır.
Bu, “mənim siyasi gələcəyimi yalnız partiya müəyyən etmir” deməkdir.
Və burada CHP üçün kifayət qədər ciddi sual yaranır.
Əgər partiyanın seçki qələbələrində mühüm rol oynamış, Ankara kimi siyasi baxımdan strateji şəhəri idarə edən bir fiqur artıq özünü partiya strukturu ilə eyniləşdirmirsə, problem yalnız bir nəfərin istefasından ibarət deyil.
Burada təşkilatla siyasətçi arasındakı münasibətdən söhbət gedir.
Əslində Türkiyə siyasətində qəribə bir mənzərə yaranıb.
Bir tərəfdə partiyalar var.
Digər tərəfdə isə seçicinin ayrı-ayrı siyasətçilərə münasibəti.
Və bəzən seçici partiyadan çox siyasətçini izləyir.
Yavaşın siyasi hesablamasının hansı istiqamətdə olduğunu zaman göstərəcək. Amma onun bugünkü qərarı göstərir ki, öz siyasi kimliyini CHP üzvlüyündən ayırmaq qərarını verib.
Burada bir başqa sual da ortaya çıxır:
Bəs CHP bundan sonra nə edəcək?
Yavaşı tənqid edəcək?
Onu siyasi rəqib kimi görəcək?
Yoxsa bu istefanı partiyanın daxilindəki problemlərə dair ciddi siqnal kimi qəbul edəcək?
Bunların heç birinə bu gün qəti cavab vermək mümkün deyil.
Amma bir şey artıq baş verib.
CHP-nin daxili mübahisəsi artıq yalnız CHP-nin daxili işi deyil.
Çünki söhbətin mərkəzində Türkiyənin ən tanınmış yerli siyasətçilərindən biri dayanır.
Və burada bir az da istehza var.
Siyasətdə bəzən partiyalar siyasətçilərə “sən bizim namizədimizsən” deyirlər.
Sonra siyasətçi çıxıb deyir:
“Yox, mən artıq sizin partiyanız deyiləm.”
Siyasətin ironiyası da budur.
Partiya insanı seçkiyə aparır.
Amma bəzən seçkidən sonra insan partiyadan daha böyük siyasi marka yaradır.
Yavaşın qarşısında isə indi daha çətin mərhələ başlayır.
Partiyasız siyasət mümkündürmü?
Ankara bələdiyyə başqanlığı müstəqil siyasi platformaya çevrilə bilərmi?
Yavaş gələcəkdə yeni siyasi təşkilat quracaqmı?
Yoxsa heç bir partiyaya qoşulmadan öz siyasi çəkisini qoruyacaq?
Hazırda bunlar sualdır.
Amma siyasi proseslərdə bəzi sualların özü belə cavab qədər maraqlıdır.
Çünki Yavaş CHP-dən istefa verməklə siyasi səhnədən çəkilmədi.
Əksinə, özünü CHP-dən kənarda necə təqdim edəcəyinə dair yeni mərhələyə keçdi.
Məncə, əsas məsələ də budur.
Bu gün Yavaşın qarşısında CHP yoxdur.
Qarşısında daha böyük bir sual var:
“Partiyadan kənarda Mansur Yavaş kimdir?”
Cavabın necə olacağını isə artıq CHP yox, Yavaşın özü və seçici müəyyən edəcək.
Və Türkiyə siyasətində bəzən ən maraqlı siyasi hekayələr partiyaya daxil olanda yox, partiyadan çıxanda başlayır.
Əli Hüseynov
